مرا دردیست اندر دل که گر گویم زبان سوزد و گر پنهان کنم ترسم که مغز استخوان سوزد
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
خواب یا رویا؟
اگه دارم خواب میبینم، اگه همه ی این اتفاقایی که از هفته ی گذشته ست داره میوفته همش خوابه... من دلم نمیخواد ازش بیدار بشم... لطفا، خواهشا، کسی که میخوای منو بیدار کنی.. بیدارم نکن. بذار اونقدر این خواب عمیق بشه تا توش بمیرم. بیدارم نکن.
یکشنبه ۱۸ تیر ۱۳۹۶ 9:44 PM
چرا باید باورم نشه؟ وقتی تو یودی که تو تنهایی هام کنارم بودی. وقتی فقط تو بودی که دستمو بهت دادم و منو با خودت بردی. نذاشتی تنها بمونم. چرا باورم نشه وقتی اون همه خواسته هایی که ازت داشتم داره برام دونه به دونه اتفاق میوفته. دلیلش کی میتونه باشه جز تو؟ کی میتونه باشه بهتر از تو؟ بهم گفتی تا ابد کنارم هستی. تو خوش قول ترینی. تو مهربون ترینی. تو رفیق ترینی.
خدایا بفهمانم که بی تو چه می شوم ، اما نشانم نده. مهربانا هم بفهمانم و هم نشانم بده که با تو چه خواهم شد.
سه هفته.
دفترخاطرات عزیزم...من برگشتم! من اینجام مثل قبل. همه چی داره جلو میره. هم اونطور که میخوام و هم اون طور که نمیخوام. 13تیرِ امسال کسی که منتظرش بودم وارد زندگیم شد. امروز 3 هفته شد. هفته ی دوم دیدمش. از نزدیک تونستم بازم ببینمش. اما اینبار فرق داشت. فرق داشت چون خودش بخاطر خودمون اومده بود. کتابخونه! ساعت 10. استرس داشتم. لا به لای قفسه ی کتابا میگشتم تا کتاب مورد نظرمو پیدا کنم. بعد از تل
برچسب: هفته,
نویسنده: میلاد رضاپور
دلم تنگه پرتغالِ من!
دستـام بوی خمیربازی و مایع دست شویی انار میدن! :)) صدای خنده های نرگس و فاطمه از تراس میاد. کامپیوترو روشن کردم و به کیبرد نگاه میکنم. صدای کلیداش با صدای موزیک لایتای مخصوص خودم شروع میکنن به پخش شدن. دلم تنگ شده بود. همه میگن بوی پاییز میاد ولی من هنوز حسش نکردم. کلِ نیمه ی اول سال منتظرِ نیمه ی دومشم. تابستون اصلا شوخیه خوبی نیست! یک ماه میشه که تزئینا و دکور اتاقمو پاییزی
از پله ها تند تند بالا میاد و چراغ اتاقو روشن میکنه و میره کنار پنجره. سرشو میبره بیرون و منتظر میشه چراغ اتاقخواب ساختمون رو به رویی که از دور دیده میشه روشن شه. برگای درخت گردو نمیذارن پنجره کامل معلوم شه. پاهاشو میزنه زمین و منتظره. چراغ روشن میشه. خنده ی بزرگی رو صورتش میشینه و دستشو بالا میبره و داد میزنه "نـــــــــــرگـــس" ! نرگس میشنوه و داد میزنه "ســلام".
- شبیه آنشرلی ُ دیانا شدیم.
- فقط ما شمع نداریم.
خونه ی مادربزرگه
کرایشو حساب میکنم و از ماشین پیاده میشم. دوباره در آبی خونه ی مادرجون. دوباره بوی ارامش بخشِ خودش و خونش... امروز قرار نیست لبخند از صورتم بره. صدای ایفونش و صدای باز شدن درش. مامان درو باز میکنه و میگه تا شب میرسن. لباسامو عوض میکنم و کولرو روشن میکنم. دراز میکشم وسط اتاقش. صدای بازی بچه ها از کوچه میاد. یکیشون داره با صدای بلند گریه میکنه و میگه خـاله علی منو زد. خندم میگیره. بل
چرا الان باید کتابی که از کتابخونه گرفتم جلدش پاره بشه؟! من امانت دار خوبی نیستم؟ چرا اینجوری شد یه هو؟ همچنان تو کوچه منتظر آژانسم. چقد دیر کرده. چرا هیچی طبق برنامه پیش نمیره؟ خندم میگیره. عیب نداره اینا همه جز زندگی ان. بالاخره میرسه میگم میخوام برم کتابخونه. بدونِ اینکه به ساعت فکر کنم میگم دارم میرم اونجا. شیشِ عصر تابستون! اونجا تا 5 بسته میشه و من تو ماشین سرحال و خوشحال نشستم دارم میرم کتا
کاش میشد تو بودی و امروز پسر جوون اژانسی جرئت نمیکرد لبخند های متعدد تحویلم بده و کلی با چرب زبونی هاش دیوونم کنه کله صپحی! چطوری تونستم هم کتابخونه برم و هم به باشگاه برسم امروز؟ بعدشم با سردرد از خواب ظهرگاهی بیدار شم و غروبش صدای عزیزمو بشنوم و همه ی اون سردردا برن. دیشب موقع خواب میخواستم امروز نقاشی بکشم و برقصم ولی نشد. زندگی همیشه یه فرصت دوباره بهت میده که اسمش فرداست.
کامنتا رو باز کردم.